Panama miała być dla mnie dodatkiem do Kostaryki. Przed podróżą to bowiem Kostaryka wydawała mi się ciekawsza i to na jej poznanie nastawiałam się głównie. Tymczasem, owa Panama spodobała mi się bardzo – wcale nie mniej niż sąsiadujący kraj. Jak mi się po Panamie jeździło i jak wypada w porównaniu z Kostaryką? Kilka luźnych spostrzeżeń poniżej :).
Kostaryka – stosunkowo nieduży kraj, który przyrodniczo ma prawie wszystko: ocean, morze, wulkany, jeziora, tropikalne lasy… Kostaryka już od dawna bardzo mnie ciekawiła i bardzo chciałam ją odwiedzić. Jadąc tam pewnych rzeczy się spodziewałam, inne rzeczy mnie zaskoczyły. Jakie są moje główne spostrzeżenia po powrocie?
Reggaaeton – absolutnie najpopularniejszy obecnie w Ameryce Łacińskiej rodzaj muzyki. Słuchany wszędzie – na dyskotekach, w kawiarniach, w autobusach, na ulicach, na targach i w domach. Piosenki reggaeton łączą mało ambitne, często wulgarne teksty (które zwykle traktują o jednym) i charakterystyczny, niestety wpadający w ucho, rytm. Piosenki, które znajdziecie w tym poście zna w Ameryce Południowej każdy, a ich wykonawcy są istnymi bożyszczami (nie tylko nastolatek).
– Siedzę tu już od dwóch tygodni. Kapitalne miejsce!
– I co tu robisz przez tyle czasu?
– Plażuję, surfuję, poznaję ludzi, trochę imprezuję, trochę się uczę hiszpańskiego
Siedząc w grupce obcokrajowców, John z Kanady opowiada, dlaczego tak mu się w ekwadorskiej Montañicie podoba. Nie mam wątpliwości, co do pierwszych czterech czynności, które wymienił. Trochę powątpiewam natomiast, jeśli chodzi o ostatnią. Bo jak niby może ćwiczyć hiszpański, skoro w hostelu sami Amerykanie i Niemcy? A przy mojej próbie porozmawiania z nim po hiszpańsku, po dwóch minutach John pyta, czy możemy jednak wrócić do angielskiego.
Nie mogę powiedzieć, że przepadam za latynoskim jedzeniem. Zwyczajnie po pewnym czasie mi się nudziło (zwłaszcza zważając na fakt, że do wszystkiego dodają tu górę ryżu). Jednak jest parę takich rzeczy, za których smakiem naprawdę tęsknię. Czego zatem nie powinniśmy przegapić w południowoamerykańskiej podróży (nie tylko kulinarnej)?
Lwów zrobił na mnie spore wrażenie. Urocze uliczki, wiele zabytków, ogromny wybór kawiarni i knajp i przede wszystkim – ten jedyny w swoim rodzaju klimat. A przy tym jest niezwykle fotogenicznym miastem.
Jak wielokrotnie podkreślam, uwielbiam Amerykę Południową – za przyrodę, urocze miasteczka, niesamowity klimat i przede wszystkim za ludzi, którzy go tworzą. Czy oznacza to, że wszystko mi się na tym kontynencie podoba? Oczywiście, że nie. Bo wcale nie wszystko w Ameryce Południowej jest takie kolorowe. A nawet, należy przyznać, całkiem sporo jest tu aspektów, które pozytywne nie są. Co zatem w Ameryce Południowej podoba mi się najmniej?
[Aktualizacja na dzień 6.10.2020 – po kolejnym, bardzo długim, tym razem kwarantannowo długim pobycie w Ameryce Południowej]
W język hiszpański wkręciłam się na poważnie w Salamance. Położona ok. 200 km od Madrytu Salamanka zauroczyła mnie totalnie, stając się szybko moim ulubionym miastem w Hiszpanii. Czemu właśnie Salamanka? Czemu to tam uczyłam się hiszpańskiego? Kilka z wielu powodów poniżej.
To był ciekawy rok. Przywitałam go w Peru w trakcie afroperuwiańskiego, białego Sylwestra (białego, bo wszyscy ubierają się na biało) w okolicach miejscowości Chincha na południe od Limy. Siedziałam już wtedy od trzech miesięcy w Peru, pracując na wolontariacie w małej organizacji pozarządowej, zajmującej się właśnie społecznością afroperuwiańską. Mimo że owym wolontariatem zachwycona nie byłam, w Peru żyło mi się całkiem dobrze. Na początku 2016 miałam już za sobą górskie trekkingi, rejs Ukajali i święta pod palmami. A wydarzenia takie jak chocolatada pomagały mi uwierzyć, że i na tym wolontariacie coś dobrego robię.
Peruwiańczycy są tradycjonalistami. Pewne zwyczaje kultywują niezwykle starannie. A te związane ze świętami są szczególnie ważne. Bo w Peru w czasie świąt nie można obyć się bez:
Wywodzące się z Włoch ciasto, w Peru zrobiło absolutną furorę i stołu wigilijnego bez panetonu być nie może. W smaku panetón to taki nasz polski keks. Mimo że ma kształt babki wielkanocnej, w Peru kojarzony jest właściwie tylko z Bożym Narodzeniem.
